مقاله ها

ستاره ی نوترونی چیست؟

ستاره های نوترونی بقایای ستارگان غول پیکری هستند که در یک انفجار آتشین به نام ابرنواختر مرده اند .
بعد از چنین انفجاری هسته های این ستاره های پیشین بصورت یک شیء فوق العاده متراکم به هم میپیوندند با جرمی به اندازه ی خورشید که در توپی به اندازه ی یک شهر جاگرفته.
[ستاره های نوترونی ، در واقع اجرامی هستند که پس از تمام شدن سوخت اولیه به علت گرانش مرکز ، به روی هسته ی خود فرو میریزند و آنچه که از این فرآیند برجای میماند جرمی بسیار چگال و متراکم با نام ستاره ی نوترونی است که مقدار اندکی از آن میتواند وزنی معادل با میلیارد ها تن داشته باشد.]

ستاره های نوترونی چگونه شکل میگیرند؟

ستاره های معمولی شکل کروی خود را به خاطر داشتن جاذبه ی گرانشی حاصله از جرم بسیار زیادشان حفظ میکنند . این جاذبه ، گازهای اطراف ستاره را به سمت یک نقطه ی مرکزی می کشد و به کمک انرژی حاصل از همجوشی هسته ای متعادل می شود – که به گفته ی ناسا یک فشار خارجی ایجاد میکند –
ستاره هایی که جرم آنها بین ۴ تا ۸ برابر جرم خورشید ماست ، در پایان عمر در میان سوخت خودشان می سوزند و واکنش های همجوشی درون آنها متوقف می شود ، لایه های خارجی آنها به درون فرو می ریزند ، هسته های ضخیم آنها سالم می مانند و بعد به صورت یه ابرنواختر شدید منفجر می شوند .
هسته ی متراکم به فروریزش ادامه می دهد و چنان فشاری را تولید می کند که پروتون ها و الکترون ها برای تولید نوترون ها در هم فشرده می شوند و همچنین ذرات سبک تر که نوترینو نامیده می شوند ،‌ به فضای دور فرار می کنند .
نتیجه ی نهایی ستاره ای است که ۹۰٪ جرم آن را نوترون ها تشکیل داده اند که بیشتر از این فشرده نمی شوند . بنابراین ستاره های نوترونی بیش از این نمی توانند در هم بشکنند .

مشخصات یک ستاره ی نوترونی
ستاره شناسان اولین بار درباره ی وجود این ستاره های عجیب و غریب در سال ۱۹۳۰ فرضیه دادند. ( مدت کوتاهی بعد از کشف نوترون )
اما تا سال ۱۹۶۷ دانشمندان در واقعیت شواهد محکمی برای وجود ستاره های نوترونی نداشتند .
یک دانشجوی فارغ التحصیل دانشگاه کمبریج به نام Jocelyn Bell متوجه پالس های عجیبی در تلسکوپ رادیویی اش شد که چنان منظم بودند که وی در ابتدا فکر کرد که این ممکن است علامتی از یک تمدن بیگانه باشد .
[بعدا مشخص شد که این پالس ها ناشی از یک ستاره نوترونی هست که به سرعت به دور خود در حال چرخش است] ابرنواختری که باعث ظهور یک ستاره ی نوترونی می شود ،مقدار زیادی انرژی به شیء متراکم می دهد که باعث می شود آن بین ۰/۱ تا ۶۰ بار در ثانیه به دور محور خود بچرخد که این عدد تا ۷۰۰ بار در ثانیه هم می رسد .
میدان های مغناطیسی قدرتمند این اجرام پرتوهای رادیویی را تشکیل میدهد، در نتیجه زمانی که این پرتوها مانند پرتوهای فانوس دریایی به زمین میرسند ما آنها را با نام های پالسار یا تپ اختر میشناسیم .
خواص ستاره های نوترونی کاملأ دور از ذهن اند ، به طوری که تنها یک قاشق چایخوری از جنس یک ستاره ی نوترونی ، یک میلیارد تن وزن دارد .
جاذبه
اگر شما به هر نحوی قادر بودید روی سطح چنین ستاره ای بایستید ( البته بدون آنکه بمیرید!) نیروی جاذبه ای به اندازه ی ۲ میلیارد بار قویتر از جاذبه ی زمین را حس می کردید .

میدان مغناطیسی
در یک ستاره ی نوترونی معمولی میدان مغناطیسی ۱۰ به توان ۱۲ بار قوی تر از میدان مغناطیسی زمین می باشد . اما بعضی از ستاره های نوترونی میدان های مغناطیسی بسیار قوی تری هم دارند (۱۰۰۰برابر یک ستاره ی نوترونی معمولی ، یا حتی بیشتر! ) که به این هاmagnetar یا مغنااختر گفته می شود .
اخترلرزه های سطح magnetar( معادل حرکات پوسته ای زمین که زمین لرزه را ایجاد میکنند ) می توانند مقادیر عظیمی از انرژی آزاد کنند که این انرژی در ۰/۱ ثانیه معادل کل انرژی ای است که خورشید در ۱۰۰ هزار سال اخیر تولید کرده !

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

Solve : *
22 + 12 =


دکمه بازگشت به بالا
بستن
بستن